Η συγγραφέας Ρένα Ρώσση-Ζαϊρη γράφει για το βιβλίο "Οδός Ελιγμών" της Μαρίας Φουσταλιεράκη

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

Οδός Ελιγμών, εκδόσεις Άπαρσις

      

Τη Μαρία μου, τη Μαρία Φουσταλιεράκη τη γνώρισα στη Θεσσαλονίκη. Και την έβαλα μεμιάς μέσα στην καρδιά μου. Είναι αδύνατον να μη λατρέψεις τη Μαρία, τη γλύκα της, τη δυναμικότητά της, τον έρωτά της για τη ζωή, το πάθος της για την ελληνική γλώσσα, για τη λογοτεχνία…
Κρεμόμουν από τα χείλη της όταν μιλούσε για κάποιο μυθιστόρημά μου, όταν το παρουσίαζε.
«Δεν μπορεί, κάποια στιγμή πρέπει να γράψεις κι εσύ», της έλεγα και της ξανάλεγα. «Είσαι γεννημένη συγγραφέας!»
Κι εκείνη μου χαμογελούσε με εκείνο το παιχνιδιάρικο χαμόγελό της και βουτούσε στα πονήματα των άλλων.
Διάβαζα και ξαναδιάβαζα βουρκωμένη κάθε κριτική που έγραφε και γράφει για τα δικά μου τα βιβλία.
«Μαρία, πότε επιτέλους θα το αποφασίσεις;»
«Εντάξει, εντάξει. Κάτι ετοιμάζω», μου απαντούσε.
Κι αυτό που ετοίμασε το κράτησα επιτέλους με περηφάνια στα χέρια μου. Τα διηγήματά της, το «Οδός Ελιγμών». Και για άλλη μια φορά χάθηκα στις λέξεις της, στα νοήματά της, στο πάθος της για το κάθε τι γύρω μας. 42 κείμενα είναι, που σε ταξιδεύουν στους ελιγμούς της ζωής. Γιατί η Μαρία ξέρει να ελίσσεται ανάμεσα στα συναισθήματα, ξέρει να χειρίζεται άριστα τον λόγο, διαθέτει το χάρισμα να σε κάνει κοινωνό των προβληματισμών της, ξέρει τόσο καλά να μαγεύει.
Πάλεψα να ανακαλύψω ποιο διήγημα μου αρέσει περισσότερο. Δεν κατάφερα. Όλα μου πρόσφεραν και κάτι, αδύνατον να διαλέξω. Ό, τι και να γράψει η Μαρία υμνεί τη ζωή, ακόμα και την ταπεινή καθημερινότητά μας, υμνεί τον έρωτα που κρύβεται σε κάθε της λέξη.
Όπως λέει και η ίδια «Πότε δε βαριούνται οι άνθρωποι; Όταν μιλάνε για τον έρωτα. Κι είναι απίστευτα όμορφο να αντικρίζεις πόσο πολύ μοιάζουν στις αντιδράσεις τους όταν είναι ερωτευμένοι…»
Τη σκέφτομαι τώρα να περπατάει ανέμελα στην παραλία της Θεσσαλονίκης με ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι, βρεγμένο με ζάχαρη.
Τη σκέφτομαι τώρα ανάμεσα στα βιβλία που λατρεύει, στις ατελείωτες σελίδες που την περιμένουν να τις γράψει, τη σκέφτομαι να ανάβει αρωματικά κεριά, να τραβάει τις κουρτίνες στο σαλόνι για να μπαίνουν ανεμπόδιστα οι ήχοι της γειτονιάς της, μα πάνω από όλα η μυρωδιά από το αγιόκλημα… η ίδια η μυρωδιά της ζωής που γρήγορα θα μετατραπεί σε δικές της λέξεις…
«Μαρία μου, πότε να περιμένουμε το επόμενο;»

Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη, συγγραφέας

Αφήστε το σχόλιό σας
Σχόλια
16/7/2020 3:06 μμ
Τίτλος !

Είναι αλήθεια πως η Μαρία Φουσταλιεράκη είναι κλέφτρα ! Τόσο πηγαίο χαμόγελο, τόση ζωντάνια σε ένα μόνο πλάσμα, δεν μπορεί, θα έχει βρει τρόπο να κλέβει αγγέλους.
Μόνο ένα μειονέκτημα τής βρήσκω: Δεν μπορεί να γίνει πιό αξιαγάπητη. Είναι στην οροφή !