ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟ: “ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΉΤΑΝ ΜΟΝΟ ΆΣΠΡΕΣ Η ΜΟΝΟ ΚΙΤΡΙΝΕΣ” - Χριστιάννα Λαμπρινίδη

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2019

Art Polis Cafe, Εκδόσεις Άπαρσις
15 Δεκεμβρίου 2019


“Μεγαλώνοντας με Περιστέρια”

Η Malaga είναι ο γενέθλιος τόπος του Pablo Picasso. Όταν οι αδερφές του έπαιζαν στις πλατείες, αυτός ζωγράφιζε πουλιά στο χώμα με ένα κλαδί. Ο πατέρας του του το έμαθε αυτό. Έτρεφε περιστέρια, ο πατέρας. Ο Picasso-αγόρι μεγάλωσε και δημιούργησε σύμβολα. Τους λέμε πίνακες ζωγραφικής. Εκείνο το σύμβολο/ παρέμεινε στη χώρα της χαρακτικής. Pigeon-dove. Το λευκό περιστέρι. Δύο είδη που είναι ίδια η ρίζα αλλά δύο οι μορφές. Τις ένωσε σε μία. Λευκό περιστέρι. Το άφησε στην ιδεολογία που το ζήτησε, και προχώρησε.

H χώρα της χαρακτικής είναι ευρύς τόπος. Μπορεί τα χαράγματα να είναι και από λέξεις. Χαράζονται οι λέξεις στο νου και το στόμα/σώμα. Αυτό κάνουν τα παραμύθια. Κλαδιά που φεύγουν από το στόμα και τρέχουν στο νου – που τα αναλαμβάνει και τα γεμίζει φύλλα και καρπούς.

Σε τούτο εδώ το παραμύθι, “Όταν οι μαργαρίτες ήταν μόνο άσπρες ή μόνο κίτρινες”, ένα περιστέρι αναλαμβάνει τις μετα/βάσεις. Στο λευκό κόσμο ή/και στον κίτρινο. Στον γεωπολιτικό κόσμο που ζούμε, το λευκό είναι πεπραγμένο, ονοματισμένο, κυρίαρχο και νόμιμο. Έτσι έχει δομήσει τους εαυτούς του. Κίτρινος φαίνεται ο ήλιος και είναι τα λεμόνια.

Στην Ολλανδία, τα λουλούδια φυτρώνουν σε φυτώρια τεραστίων διαστάσεων και σε παρτέρια. Και τα μέν και τα δε είναι απολύτως κανονισμένα. Δεν υπάρχουν αγριολούλουδα. Όλοι οι κανόνες προυπάρχουν και εφαρμόζονται. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, περπατούσα σε ένα μεγάλο δρόμο στην Αγία Παρασκευή. Ένα κομμάτι γη άκτιστο και περιφραγμένο, ήταν γεμάτο μαργαρίτες. Φύτρωναν παντού, δίχως άδεια, δίχως τάξη.

Στο παραμύθι “Όταν οι μαργαρίτες ήταν μόνο άσπρες ή μόνο κίτρινες” υπάρχει τάξη, υπάρχει άδεια. Ο κόσμος του λευκού, του κίτρινου και της ανάμιξής τους.

Η ανάμιξη είναι σπουδαία έννοια, 
σπουδαία πράξη.

΄Ερχεται στην ανθρωπότητα από τον έρωτα. Ο έρωτας αναμιγνύει, εισβάλλει, επικρατεί. Δεν θέλει άδεια και προκαλεί τη δική του τάξη. Ό,τι προκαλείται υπάρχει και υπάρχοντας διεκδικεί και δημιουργεί χώρο και πρόσβαση.

Στο γεωπολιτικό κόσμο που ζούμε το ανά/μικτο λέγεται mulatto. Ο Barak Obama, η Jennifer Beals. Η ηθοποιός που έπαιζε στο κινηματογραφικό έργο “Flashdance”. Μαύρη που φαίνεται λευκή. Λευκή που είναι μαύρη. Όταν είσαι και δεν φαίνεσαι, περνάς. Λέγεται passing και έχεις πρόσβαση. Περνάς για κάτι που δεν είσαι, ενώ είσαι. Είναι υπόθεση εαυτού, συνείδησης, σθένους.

Μπορεί το κίτρινο να είναι το θεμέλιο. Όχι το λευκό. Σε αυτό εδώ το δωμάτιο, στο Art Polis Cafe, βλέπουμε πρώτα το λευκό, μετά το κίτρινο. Ήλιος/Λεμόνια/Μαργαρίτες. Σε ένα άλλο δωμάτιο, σε αυτή τη πόλη ή σε μια άλλη, υπάρχει άλλη χαρτογράφηση του δέρματος. Εκεί το λευκό είναι αλλιώς, άν καν υπάρχει. Εκεί το παραμύθι είναι άλλο. Παραμύθι -παραμυθία. Έννοια της η παρηγοριά. Ετυμολογία της παρηγοριάς: απαλλαγή, ανακούφιση από μια θλίψη.

Απαλλάσομαι από;

Ανακουφίζομαι από τι;

Ο Bruno Bettleheim, ήταν Αυστριακός και έζησε στην Αμερική. Εκεί δούλεψε και έγραψε. “ The Uses of Enchantment: Meaning and Importance of Fairy Tales”, είναι έργο του για τη ψυχαναλυτική ανάλυση των παραμυθιών. Fairy tales: οι ιστορίες που λένε οι νεράιδες ή οι ιστορίες που ανήκουν στην υπόσχεση του αδύνατου που γίνεται δυνατό. Εκεί που μετατρέπεται η φαντασία σε ζωή άλλων δυνατότητων. Οι χρήσεις της σαγήνης, του μαγικού/τρόπου. Οι τρόποι που ο άλλος κόσμος, αυτός που μας βλέπει και δεν τον βλέπουμε. Η ψυχανάλυση είναι μια διαδικασία ερμηνευτική. Εκεί το περιστέρι είναι ο/η αναλυτής. Άλλωτε μιλάει και γίνεται μαγευτικός/μαγευτική και άλλωτε όχι. Στη ψυχανάλυση, η ιστορία είσαι εσύ. Και ό,τι σε αποτελεί. Εκεί κατοικεί και εξασκείται η μαγεία. Δηλαδή η προσοχή, η φροντίδα, η δύναμη του “σε ακούω”. Μόνο εσένα και για εσένα.

Έτσι και τα παραμύθια.

Τα έφτιαξα για εσένα και τα λέω σε εσένα.

Είσαι εσύ, μοναδικά και αποκλειστικά με σημασία.

Στο λέω και γίνεται.

Το ακούς και είσαι.

Εσύ και κάτι άλλο.

Αυτό που δεν ήξερες και το θές.

Το περιστέρι, οι μαργαρίτες και οι άνθρωποι.

Μαζί.

Αυτό είναι το παραμύθι που δημιούργησε η Γαβριέλα Ψιλοπούλου Ιερωνυμίδου.

Το Μαζί.


Χριστιάνα Λαμπρινίδη

 

Αφήστε το σχόλιό σας