Προσφώνηση του Σπύρου Κανιώρη στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Βασιλείου «Τα όνειρα περπάτησαν στη γη»!

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2020

Προσφώνηση στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του
Δημήτρη Βασιλείου «Τα όνειρα περπάτησαν στη γη»!

 

Τι με συνδέουν  με τον Δημήτρη Βασιλείου ή Δημητράκη  όπως τον λέγαμε τότε μικρά παιδιά; Τρείς τάξεις στο 2ο Δημοτικό σχολείο (1964) τελευταίο θρανίο ο Τάκης με τον συχωρεμένο τον Δημήτρη  Λούπα, προτελευταίο θρανίο εγώ με τον Μίλκη (Μπάλκο). Στη συνέχεια άλλες τρεις τάξεις στο 4ο Δ.Σ. που μαζί με Βασίλη Τζίμα και άλλα παιδιά μας άλλαξαν αναγκαστικά σχολείο. Πάλι τελευταίο θρανίο ο ψηλός,  προτελευταίο εγώ κλπ. Και αφού κάνουμε αναδρομή και μνεία για τα παιδικά μας χρόνια που μας έδεσαν στο σχολείο και μας συνδέουν με τον Δημήτρη, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο ξεκίνημα της πορείας και στην δασκάλα μας στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού, την κα Κούλα Γατζία-Ροντογιάννη! Μια  δασκάλα που  μας δίδαξε με τον τρόπο της  το δίκιο, την ισότητα, ήταν δασκάλα των εύπορων και των φτωχών, που φρόντιζε να μην νοιώθει κανείς μειωμένος, που έραβε τις στολές των σχολικών επιδείξεων για τους μαθητές που δεν είχαν οι γονείς τους, που ακόμη και σήμερα έρχεται συχνά στην μνήμη μας, δεν την ξεχνάει κανείς! Τζίμας, Μπάλκος, Λούπας, Μαρία Μπίμπα, Παπανίκος, Μποντίνας, Παπαδημητρίου, Βασιλάκου, Βίκυ Κρεμμύδα, μερικά από τα παιδιά της. Ίσως είναι ο συνδετικός κρίκος που μας ενώνει και ας μην το έχουμε συνειδητοποιήσει, πόσο τυχεροί ήμασταν με τέτοιους «οδηγούς ζωής»! Σε εξομολόγηση πρόσφατη της μητέρας μου, η δασκάλα αυτή θεωρούσε τον  Τάκη μοναδικό  «αστέρι» που μπορούσε να φτάσει όσο ψηλά ήθελε!!!

Στα δικά μου μάτια τώρα  ο Δημήτρης που μέχρι το ξεσκόλισμα του δημοτικού ήμασταν μαζί,(ύστερα ήρθε η εσωτερική μετανάστευση που τον πήρε στην Αθήνα, όπως και πολλούς από μας αργότερα) ήταν, ότι πάντα ξεχώριζε με την στιβαρή και σοβαρή παρουσία του (παιδί και άνδρας ταυτόχρονα), τάξη στα πράγματά του, στην τσάντα του, στο θρανίο του,  αλλά και με τις αρετές του κυρίως στα μαθηματικά που ήταν ο πρώτος, το απόλυτο 10άρι που όλοι θαυμάζαμε για την ταχύτητα και μεθοδικότητα επίλυσης των προβλημάτων. Ποτέ δεν θυμάμαι να καυγάδισε κάποιος μαζί του! Σοβαρός και αστείος συνάμα και «καλαμπουρτζής». Μεγάλος στα σοβαρά θέματα και παιδί στα προσωπικά μας. Ίσως το «Δημητράκης» δεν είναι τυχαίο, που εδώ σήμαινε καλός και όχι μικρός! Διαχρονικά,  παρότι ο Δημήτρης είχε ξεκόψει μακριά για πολλά χρόνια και δεν συναντιόμασταν συχνά, η σχέση μου και η αντίληψή μου για αυτόν παρέμενε σταθερή, αναλλοίωτη και  ήταν η αιτία που πριν λίγα χρόνια του πρότεινα να κατέβει για δήμαρχος στην ταλαίπωρη πόλη μας! Μια πόλη βαλτωμένη εδώ και χρόνια στα χρόνια αδιέξοδά της, στην ανυπαρξία μεγάλων οραμάτων και στρατηγικών στόχων, που έχανε συνεχώς όλα τα τραίνα του εκσυγχρονισμού της, ακολουθούσε την μοίρα «κοινότητας», στην άναρχη και χωρίς σχεδιασμό τυχαία εξέλιξή της. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να πείσουμε τον κόσμο για το τι εστί Δημήτρης, γιατί οι ζήλιες και οι φαγωμάρες είναι πολύ πιο έντονες στις μικρές πόλεις, στις παρέες, στα μικροσυμφέροντα και στους μηχανισμούς εξουσίας, σε βάρος πάντα των πολλών, του κοινού συμφέροντος και του εαυτού μας τελικά!! Ζούμε βλέπετε, υπό την κυριαρχία των  πονηρών! Των πονηρών που κατά τον Ευάγγελο Λεμπέση στο βιβλίο «Η κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίον»(1941), τους κατατάσσει στο ανώτατο στάδιο των βλακών, ως η  χειρότερη και πιο επικίνδυνη κατηγορία τους! Οι βλάκες (ως κοινωνιολογικός όρος) γενικώς, προκύπτουν πιο γοητευτικοί στον λαό, αφού είναι ατρόμητοι, σίγουροι  και πείσμωνες σε κάθε ανοησία! Δείχνουν δυναμισμό γιατί δεν έχουν την ευφυΐα να καταλάβουν τα λάθη τους, ενώ απέναντί τους οι ευφυείς, πάντα πιο σεμνοί, συνήθως είναι καταδικασμένοι να ηττώνται, μιας και αδυνατούν  να υπερασπιστούν για πολύ, πράγματα που θέλει να ακούσει ο λαός αλλά οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν! Επειδή λοιπόν Δημήτρη Βασιλείου δεν κατατάσσεσαι κατ εμένα στους «πονηρούς  βλάκες», αλλά στους ευφυείς ανθρώπους, έχασες ίσως την μάχη της «καθαριότητας» στην πόλη μας, παρότι θα πρόσφερες πολλά, επιστρέφεις όμως τι καλύτερο, ως οραματιστής! Σκέτα …ποιητής! Με μια ποιητική συλλογή  που μιλά έντονα για μια νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε, αλλά δεν χάθηκε το όνειρο ώστε να διεκδικείς την ορθή επιστροφή της, όπως παράλληλα μάς μιλάς και με πάθος και τρυφερότητα για τον έρωτα και την αγάπη! Αν θέλω να σταθώ στα δικά μου συμπεράσματα της ποιητικής συλλογής «Τα όνειρα περπάτησαν στη γη», είναι ότι υπάρχει όντως μια  επιμονή και μια εμμονή του ποιητή σε κάτι που δείχνει να έχει χαθεί για πάντα ή είναι σήμερα πολύ «ντεμοντέ»  και εννοώ το μεγάλο όραμα του περασμένου αιώνα, τον σοσιαλισμό. Εδώ και εγώ, παρότι θεωρητικά  έχω απορρίψει την «περπατημένη» εφαρμογή του στην γη, δεν μπορώ να μην σεβαστώ την επιμονή του Δημήτρη, που ίσως αυτός κάτι άλλο βλέπει και ίσως πρέπει να το ξαναψάξουμε όλοι μαζί! Τις απόψεις των καθαρών ανθρώπων οφείλουμε πάντα να σεβόμαστε και να επανεξετάζουμε και ειδικά αυτών που …ονειρεύονται! 

Μπορείς αγαπητέ φίλε, ήσυχος με την συνείδησή σου, έχασες ή κέρδισες τις μάχες της ζωής, να ονειρευτείς την ουτοπία σου, την επανάσταση «σαν ανάγκη του καιρού μας» όπως γράφεις* και όχι σαν «παιχνίδι εξουσίας», έχοντας κατά νου ότι θα πέσεις πρώτος αν ποτέ κερδηθεί, μιας και σε όλες τις μεγάλες αλλαγές, τα καλά παιδιά πάνε πρώτα στον παράδεισο! Γιατί άνθρωποι σαν εσένα δίκαιοι, τίμιοι, ανθρώπινοι και οραματιστές δεν χωράνε σ αυτόν τον κόσμο! Είσαι και συ Τάκη κατ εμένα, ένας λύκος της στέπας! Ένας μοναχικός Λύκος που μόνος θα ονειρεύεσαι, μόνος θα ελπίζεις και μόνος θα πολεμάς,  με πολλούς στην αρχή, μόνος ή με πολύ λίγους στο τέλος!

«Στην σύναξη των ονείρων σου Δημήτρη, κατατίθεμαι και εγώ, δηλώνω παρών, μιας και στα όνειρα όπως γράφεις,  δεν χρειάζονται  ούτε προσκλήσεις, ούτε εγγυήσεις»!!!

                                                                                                                Ευχαριστώ

Πρέβεζα 4-10-2020                                                                                Σπύρος Κανιώρης

 

*«Έτσι θέλω να έρθεις»

 

 

Αφήστε το σχόλιό σας