Κριτική του Βασίλη Καλαμαρά στο Enetpress για το βιβλίο "Άγια Νήπια" της Ηλέκτρας Λαζάρ

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Ηλέκτρα Λαζάρ

Με τον Ιερεμία και τον Ιωήλ της Βίβλου πενθεί ως σώμα και ως γραφή, η 30χρονη Ηλέκτρα Λαζάρ. Εν τούτοις, παρά την βιβλικότητα της πρόθεσής της ως καθαρμός ψυχής. υιοθετεί το της διαμαρτυρίας ουρλιαχτό-όχι κατ’ ανάγκην το γκινσμπεργκικό, αφού ζει και αναπνέει κάτω από τον μεσογειακό ήλιο που καταυγάζει τα κτιστά έως το απόλυτο σκότος. Το ουρλιαχτό της όμως πνίγεται στην εσωτρέφεια της κίνησης που βαρύνει περισσότερο τον εαυτό του μ’ ένα σκοτάδι άφθονο και δωρεάν.

Σκότος και σ’ αυτή την πρώτη ποιητική της συλλογή, με φως από μία λάμπα πυρακτωμένη των ορυχείων είναι το νήμα για να βγούμε από τον λαβύρινθο των «Αγίων νηπίων». Μιά μουσική ακούγεται περασμένη στις πρώτες δεκαετίες του 21ού αιώνα, κι όμως επιστρέφει στην ασυμφωνία της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας, γιαυτό ακούγεται σαν να έχει ακουμπήσει την χορδή της καρδιάς μια λίμα βουτηγμένη στο κάρβουνο.

‘Ολα καμένα. όλα διαλυμένα, γάζες μαύρες κομμένες, λαμπτήρες πεταμένοι από άνεμο που σπάζουν στο έδαφος ανήκουστα: «Θα σπάσουμε στο φως/θα αποκολληθούμε από τον μαλακό φλοιό/Σκληροί σαν αρχαίο δρεπάνι/όχι μόνο μοναχοί/μα και τέρατα αλκοολικά/τέρατα απάντρευτα/Θα εξαπλωθούμε/με τις χαζές περιορισμένες μέρες μας/χωρίς καμία αφορμή/στον χώρο της πανευτυχίας».

Η ειρωνεία, αν και ξεθυμασμένη, αν και χωρίς κέντρο, οδηγείται στην εκτός κύκλου φυγόκεντρο, ωστόσο είναι αυτή που κρατάει τα προσχήματα ενός ήδη γελοιοποιημένου μικρόκοσμου. Τα διαφημιστικά μηνύματα, αλλά και οι προγραμματισμένες ευκολίες «Μ’ αρέσει» ή «Δεν μ’ αρέσει» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αποδομούνται με παρεμβάσεις στην τυπωμένη σελίδα.

 

Αφήστε το σχόλιό σας