RSS

Νέα

Δεν ξέρω πώς η Γαβριέλα Ιερωνυμίδου εμπνεύστηκε το παραμύθι «Οταν οι μαργαρίτες ήταν μόνο άσπρες ή μόνο κίτρινες» (εκδόσεις Απαρσις) για τα ασπροκίτρινα βασίλεια με τις μαργαρίτες. Δεν ξέρω πώς μπόρεσε και γύρισε πίσω στην εποχή που ξεφυλλίζαμε τις ιστορίες με τα μικρά κείμενα και τις μεγάλες χρωματιστές ζωγραφιές, που μιλούσαν για πριγκιπόπουλα και πριγκιποπούλες που πάντα παντρεύονταν και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Δεν ξέρω πώς ονειρεύτηκε, δεν ξέρω πώς αντέστρεψε στο μυαλό της τα ταξίδια με τα φουσκωτά και τα σωσίβια, αυτά που συχνά δεν έχουν χάπι εντ, και τα φαντάστηκε ταξίδια στα φτερά των περιστεριών όπου όλα είναι υπέροχα, όλοι φιλόξενοι και όλοι έτοιμοι να αγαπήσουν. Θέλει μεγάλο συναισθηματικό κουράγιο να διαγράψεις τη διαδρομή της πραγματικότητας και να βάλεις το φινάλε που θα ευχόσουν, αλλά θέλει και μεγάλο απόθεμα τρυφερότητας και αγάπης για τους ανθρώπους.
Θα περίμενε κανείς στο ιδιόμορφο αυτό αλφαβητάρι του ο συγγραφέας Βένιος Αγγελόπουλος να είχε εγκύψει σε περισπούδαστες έννοιες, όπως π.χ.: δημοκρατία, ελευθερία, αγάπη, ειρήνη, φύση, πόλεμος, φόβος, χαρά, αρετή κ.ά. Αντ’ αυτού, βρισκόμαστε μπροστά σε τετριμμένες, «ταπεινές» έννοιες, όπως δαχτυλίδι, πατάτα, λουκούμια, Αραράτ – και άλλες, εκ πρώτης όψεως ασήμαντες. Μένουμε όμως άναυδοι όταν αντιλαμβανόμαστε τη χρήση που επιφυλάσσει σε αυτές τις έννοιες.
Το βιβλίο της συγγραφέως Γαβριέλλας Ψιλοπούλου-Ιερωνυμίδου «Όταν οι μαργαρίτες ήταν μόνο άσπρες ή μόνο κίτρινες», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άπαρσις, σε ιδιαίτερη εικονογράφηση της Μαριάννας Κατσουλίδη. Απευθύνεται σε ηλικίες 3+. Η συγγραφέας συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με το συγκεκριμένο βιβλίο, ένα παραμύθι που αναφέρεται στη διαφορετικότητα. Με απλό αλλά όχι απλοϊκό τρόπο, η συγγραφέας, μέσα από τους ήρωες της ιστορίας της, εξηγεί στα παιδιά ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Εστιάζει στη διαφορετικότητα του χρώματος ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά δίνει το έναυσμα για μια σειρά συζητήσεων με τα παιδιά, ανάλογα βέβαια και με την ηλικία τους, ώστε να γνωρίσουν τη διαφορετικότητα, στη θρησκεία, στη γλώσσα. Οι πρίγκιπες έμειναν κοντά στους ασπρούληδες περισσότερο από δύο μήνες και σε αυτό το διάστημα όλοι συνειδητοποίησαν ότι οι κάτοικοι των δύο λιβαδιών δε διέφεραν μεταξύ τους παρά μόνο στο χρώμα! Ένα παραμύθι που σκοπό έχει να εμφυτεύσει από πολύ μικρή ηλικία στα παιδιά σπόρους σεβασμού, ισότητας και αγάπης, ώστε να δημιουργηθούν με αυτόν τον τρόπο οι προϋποθέσεις για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.
Γοητεύτηκα από τον βιωμένο κόσμο που ξεδιπλωνότανε μπροστά μου μέσα από 24 πάρα πολύ μικρά κείμενα (συμβουλευτικά, ερωτηματικά, αποφθεγματικά) και άλλα 24 μεγαλύτερα, μικρές ιστορίες και ποιηματάκια καμία φορά, συχνά με έντονα διαλογικά στοιχεία που σε προκαλούν να σκεφτείς να κάνεις αυθόρμητα τα δικά σου σχόλια, σε κάνουν να χαίρεσαι το χιούμορ που τα διαπερνά όλα, τη διαύγεια της γραφής, τα λογικό-μαθηματικά παιχνιδίσματα και το κέφι που εκπέμπουν για τη ζωή. Ο Αδριανός με το δικό του βλέμμα ερμηνεύει και τοποθετείται, με απίστευτη λεπτότητα, κατασκευάζοντας μια εικονογραφία με τη γραφή της λέξης “πυρήνα” για κάθε ένα από τα 24 μικρά κείμενα. Οι σχεδιασμοί του, κατά την άποψη μου, αντλούν από την παράδοση του πρωτογράμματος και από στιλιστικά στοιχεία της τυπογραφίας καλλιτεχνικών κινημάτων που σημάδεψαν το γύρισμα του19ου και τον 20ο αιώνα στην Ευρώπη. Συγκροτούν όμως ένα απόλυτα προσωπικό, θαυμαστό για ‘μένα, ιδίωμα που δίνει και μια πρόσθετη δυναμική στα μικρά κείμενα και στο βιβλίο συνολικά. Θα κάνω μερικά σύντομα σχόλια σε ενδεικτικά παραδείγματα από τα πολύ μικρά κείμενα με τις εικόνες: