Λίγα λόγια ...του Σταμάτη Κραουνάκη για την ποιητική συλλογή "ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΜΝΗΜΗ" της Θανοπούλου Κατερίνας

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Παρέμβαση του Σταμάτη Κραουνάκη στη παρουσίαση της ποιητικής της συλλογής...
ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ-Δεκέμβρης 2015- ΚΑΛΛΙΘΕΑ-ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2017

Θα βάλω πρώτα απ’ όλα την αγάπη που έχω για αυτήν την γυναίκα, τον τυχαίο τρόπο που βρέθηκαν οι δρόμοι μας.

Το δικαίωμα στα ποιήματα είναι αναφαίρετο γι’ αυτό είμαστε τόσο γλεντζέδες και ποιητικοί οι Έλληνες. Και πιστεύω πάντα σε αυτό που λέει ο Ρίτσος ότι «Εκεί που υπάρχει ένας που αντιδρά αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία». Η κραυγή είναι το μοναδικό καταφύγιο των ανθρώπων.

Λέει ο Ευριπίδης «Ο Φοίβος, ο αρχηγός των τραγουδιών την πρώτη γυναίκα ποιήτρια βαφτίζει». Και δεν εννοεί μόνο επειδή γεννάει, αλλά επειδή η γυναίκα με τον τρόπο που μιλάει είναι ποιήτρια. Η ποίηση πιστεύω, δεν εξηγείται, ούτε εξηγείται, ούτε μεταφράζεται. Μπαίνεις μέσα και κολυμπάς. Η ποιητική της μνήμη- ήμουν από τους πρώτους που διαβάσανε αυτά τα χειρόγραφα- η ποιητική μνήμη της Θανοπούλου, την αποσπά από την έντονη ανθρώπινη και αριστερή της δράση και την τοποθετεί σε ένα σύμπαν, στο σύμπαν των ποιητών, δηλαδή των ψυχών που διαλέξανε άλλες λέξεις από τις καθημερινές.

 «Και να γελώ τη μια στη δροσερή τη γη κυλώντας, την άλλη στα ουράνια, σύννεφα να πιάνω». Σε αυτό το ταξίδι είναι λογικό να προσεγγίζω με το αίσθημα του μουσικού. Καλεί να πάμε να τραγουδήσουμε μαζί της από θέση και από ιδιότητα. Και έχω μάθει να δέχομαι για ποίημα ό,τι τραγουδιέται, ό,τι έχει ρυθμό και παραμυθία. Με αυτό το διαβήτη μου, τον προσωπικό, βρήκα στα ποιήματα της Κατερίνας πολλά κέντρα για να πατήσει αυτός ο διαβήτης, για ένα ηλιακό σύστημα που μου συστήνει ένα σύμπαν ελληνικό, μυθικό με φεγγάρια, σελήνες, σύμβολα, μονοπάτια, μοναξιές και έρωτες. Κυρίως αιωρούμενους. Σε καλούν οι έρωτες αυτοί. Σε θέλουν, σε ζητάνε. Έρωτες μέχρι να βρουν λιμάνια. Αρχαία λιμάνια, διαβατικά με κόσμο. Μονοπάτια λέξεων που αναζητούν ταίρια, τοπία και ουράνιους κόσμους. Και από πάνω ήλιος, φεγγάρι, αστέρια, ουρανός, σταθερές, χορούς να στήνουν για χατήρι μου.

Με το δικό μου μέτρο η ποίηση της Κατερίνας τραγουδιέται, πάλλεται και αναζητά κόρφους να κατοικήσει. Αναζητάει επίμονα σε όλα της τα ποιήματα να της δωθεί ένας έρωτας από αυτούς που δεν κυκλοφορούν εύκολα. (Μην κρύβεσαι.) Ερωτεύεται και ζητάει να την ερωτευτούν. Έχει νερό, κοιτάσματα αγάπης και χώμα καθαρό. Ό,τι πυλός και να γίνει, να γεννήσει θαύματα. Καταννοεί κανείς διαβάζοντάς την ότι σε καλεί να ξενυχτήσεις διαπιστώσεις φυγής. Διαβατήρια για κυνηγητά, κρυφτά και παιχνίδια, ανάκτησης μνήμης ελευθερωμένης από καθημερινές ευτέλειες.

Από την άλλη τα καθημερινά της κουρέλια μες στα ποιήματά της γίνονται ακριβά σκεύη για αρώματα, αποστάγματα αισθημάτων χρήσιμα. Εγώ πήρα πολλά μαζί μου και τα περπάτησα μέσα στην Αθήνα και τα ‘λεγα και τα ξανάλεγα και μου κάνανε καλό μες στο δρόμο, όπως καβαλάω τη μηχανή μου και γυρνάω, όπως τα ‘λεγα μες στο μυαλό μου κοίταζα την πόλη με άλλα μάτια. Τον εαυτό μου και τη ζωή μου και τις συνήθειές μου.

Αυτό μου αρέσει πιο πολύ απ’ όλα στα ποιήματα που διάβαζα. Ότι μπορεί να ξανακερδίσεις ένα αιφνίδιο πυροτέχνημα για πάρτη σου. Και αυτό για μένα είναι το πιο σοβαρό απ’ όλα. Είναι πολύ καλό εγκώλπιο αυτό το βιβλιαράκι για να περπατήσεις τη μέρα σου αλλιώς.

Πάνω απ’ όλα όμως τραγουδιούνται. Έβλεπα ότι όλα έχουν μια μουσική που ξεκλειδώνει σύμπαντα. Και άμα αυτός είναι ο δρόμος των ποιητών, η ποιήτρια σωστά μας καλεί με το έγγραφό της, με τον τίτλο «Λαβύρινθος Μνήμη». Εγώ το ονόμαζα «Α-μνήμη», όπως λέμε αλήθεια είναι αυτό που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Αυτό είναι «Α-μνήμη» δεν θέλεις να έχεις μνήμη. Έτσι μου ήρθε. Γεννάνε τραγούδια της άλλης μας ζωής των ονείρων μας, ακόμα και οι εφιάλτες, γεννάνε έρωτα και κρασί και μέταλλα ακριβά με τη σκουριά των χρόνων επάνω που όλα τα κάνει αγαπημένα. Το τραγούδι της Κατερίνας είναι απλό. Με κιθάρα και αυλό. Πρωτογενές ξαναγυρνάει στη θάλασσα, σε μια κορφή βλέπει την πόλη από ψηλά, από ένα ψηλά καταγωγής και αλήθειας. Μετά τον περίπατο στα ποιήματά της δεν θέλω να ξαναγυρίζω στον εφιάλτη, στο θρίλερ της καθημερινότητας. Προτιμάω τον κόσμο της και τα χρώματά του. Προτιμάω το τραγούδι της. «Η γνώση στα παιδιά και το παιχνίδι στους μεγάλους» λέει κάπου. Αυτό μπορούμε να το βάλουμε πάνω από το κρεβάτι μας να το βλέπουμε κάθε πρωινό. Νομίζω είναι εξαιρετικό. Μικρά σωσίβια θα τα χαρακτήριζα για να συμφωνήσεις με τη φύση σου.

Ευχαριστώ Κατερίνα.

Αφήστε το σχόλιό σας