Filter by:
Clear All
Πέρασα όμορφα εκείνο το μεσημέρι! Την άκουγα να μιλάει, να γελάει χαρούμενη, να περιγράφει καταστάσεις από τη ζωή της, πλάκες που έκανε στο παρελθόν με τους φίλους της. Ήταν το κέντρο της παρέας. Παρ’ όλη την ιλαρότητα όμως που χαρακτήριζε την αφήγησή της, διέκρινα κι άλλα πράγματα στα μάτια της. Ένοιωθα πως η γυναίκα που είχα μπροστά μου είχε κι άλλα πράγματα να πει πέρα απ’ τις πλάκες. Την κοίταζα και σκεφτόμουν πόσο όμορφη πρέπει να υπήρξε στα νιάτα της και πόσο γεμάτη ενέργεια και ζωή. Θα ήθελα να την είχα γνωρίσει νωρίτερα. Αποφασίσαμε να ξαναβρεθούμε στο σπίτι μου αυτή τη φορά. Χρωστούσα ένα τραπέζωμα και γω. Και βρεθήκαμε. Ήρθε η Ματούλα, ο Παναγιώτης ο Γεροδήμος, ο Γιώργος ο Βογιατζής και η Ντιάνα. Μια όμορφη παρέα. Η Ματούλα άρχισε πάλι να περιγράφει με τον γλαφυρό της τρόπο ιστορίες και πλάκες απ’ το παρελθόν. Την άκουγα και μια τρελή ιδέα ήρθε και καρφώθηκε στο κεφάλι μου. Ίσως γιατί με κοίταζε έντονα την ώρα που μιλούσε, ίσως γιατί ένοιωθα πως κάτι παραπάνω ήθελε να μου πει πέρα από τις πλάκες που περιέγραφε, σκεφτόμουν πως όλα αυτά έπρεπε με κάποιον τρόπο να καταγραφούν. Και τι καλύτερο από ένα βιβλίο! Δε θυμάμαι ποια από τις δυο το πρότεινε πρώτη! Εκείνη; Εγώ; Δεν έχει σημασία! Σημασία έχει πως επικοινωνήσαμε μ’ ένα τρόπο μοναδικό! Θέλεις πράγματι τη ρώτησα; Ναι, μου απάντησε και δε χρειάστηκε να πούμε τίποτα άλλο.
Επιμέλεια κειμένων: Δήμητρα Καραναστάση
Ηλεκτρ. επεξεργασία: Χάρης Παυλίτινας
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Γεωργία Αλεβιζάκη
Επιμέλεια έκδοσης-παραγωγή: Ernesto N. Bauman
Το 692 μ.Χ., εν μέσω κοινωνικής και πολεμικής κρίσης, διεξάγεται μια ιδιότυπη Οικουμενική Σύνοδος στην πρωτεύουσα της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ένας θίασος περιπλανιέται στις αχανείς εκτάσεις της χώρας, λατρεύοντας ως ίδιο πρόσωπο τον Χριστό και τον Διόνυσο. Η άμπελος, το κρασί που είναι το αίμα τους, η ανάστασή τους, ο κοινοτισμός που πρεσβεύουν δοξολογούνται ως μια κοινή θεολογία της ζωής και της φύσης. Οι θιασώτες, άλλοτε ως χορός σατύρων κι άλλοτε ως ιεραπόστολοι, ψάλλουν εύθυμες ιστορίες για τη γονιμότητα, γιορτάζουν τις συλλογικότητες, καταγγέλλουν την κοινωνική ανισότητα.
Κατά την ολοκλήρωση της Συνόδου, ένας εσωστρεφής μοναχός, με έντονο παρελθόν στην καταπολέμηση αιρέσεων, καλείται στην Κωνσταντινούπολη. Αναλαμβάνοντας μια ιερή αποστολή συμβολικού χαρακτήρα, παρασέρνεται σε μια περιπετειώδη εξερεύνηση της φύσης της Αλήθειας και του ανθρώπινου χρέους, ενώ την ίδια στιγμή παλεύει με τις αναμνήσεις και τις φωνές που τον περιτριγυρίζουν. Μέσα στις κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις και ταραχές στο μεταίχμιο δύο εποχών, διαχρονικές ιδέες όπως η κοινωνική συνοχή, η ατομική ευθύνη και η συλλογική ταυτότητα, τα ιερά σημαινόμενα, η αντίληψη του σώματος και τα όρια της εξουσίας γίνονται πεδίο μαχών ανάμεσα σε ανθρώπους και σε θεσμούς. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από αντιθέσεις – πολιτισμικές, φιλοσοφικές, κοινωνικές κι αισθητικές – που συναντιούνται.
Έτσι, σαν σε λαϊκό πανηγύρι, ο Ηράκλειτος συνδιαλέγεται με τα δημοτικά τραγούδια, το Όνομα του Ρόδου του Έκο με τις Βάκχες του Ευριπίδη, τα Ευαγγέλια με το γκροτέσκο. Τελικά, η αντιπαράθεση και η σύγκρουση δύο διαφορετικών κοσμοθεωριών θα συμπλεχθούν σαν μελετημένη, μυσταγωγική προσευχή βυζαντινών ψαλμωδών και σαν αρχαία ελληνική τραγωδία.
Επιμέλεια κειμένων: Γιώργος Πινακούλας
Ηλεκτρ. επεξεργασία: Χάρης Παυλίτινας
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Γεωργία Αλεβιζάκη
Επιμέλεια έκδοσης-παραγωγή: Ernesto N. Bauman
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μας σκοτώνουν. Και μας
σκότωναν και πριν γεννηθώ», έλεγε εκείνη η μαυροντυμένη γυ-
ναίκα, που, ακούγοντας την τραγική είδηση, έτρεξε απ’ τα Μα-
νιάτικα του Πειραιά στο σπίτι των Πετρουλαίων. Συγγένισσα, ένα
αίμα μαζί τους.
Σκεφτόταν πως δεν είχαν περάσει παρά μόλις δυο χρόνια απ’
τον χαμό του Λαμπράκη. Τέσσερα, από τότε που σκοτώσανε
εκείνα τα δυο παλικάρια στις εκλογές του ’61. Τον Στέφανο Βελ-
δεμίρη, στη Θεσσαλονίκη, και τον Διονύση Κερπινιώτη, κάτω
στην Αρκαδία.
«Το έφερα στην Αθήνα μωρό, για να το γλυτώσω από το χαμό.
Και να μου το σκοτώσουν τώρα; Τώρα;» έλεγε ο Θόδωρος Πέ-
τρουλας.
Επιμέλεια κειμένων: Δήμητρα Καραναστάση
Ηλεκτρονική επεξεργασία: Κωνσταντίνα Α. Ευθυμίου
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Γεωργία Αλεβιζάκη
Τεχνική επιμέλεια - παραγωγή: Ernesto N. Bauman
- Κριτική του δημοσιογράφου και συγγραφέα Γιώργου Βοϊκλή
- Γράφει ο Διδάκτωρ οικονομικών-ερευνητής Γιάννης Τόλιος
Δύο άνθρωποι οι οποίοι, λόγω των αστικών οικογενειακών τους καταβολών, το πιθανότερο θα ήταν να οδηγηθούν σε άλλες επιλογές τρόπου ζωής. Εκείνος, ως νεαρός γιατρός και μάλιστα γιός γιατρού στο Αίγιο, πόλη που ήκμαζε λόγω της σταφίδας στις αρχές του περασμένου αιώνα, θα μπορούσε να έχει εξασφαλισμένο «καλό γάμο», καριέρα και τριφηλή ζωή στη γενέτειρά του. Εκείνη, μία νέα γυναίκα, γόνος μεγαλοαστικών οικογενειών της Αθήνας, κόρη του Παύλου Μελά και της Ναταλίας Δραγούμη, εγγονή πρωθυπουργού, πολύφερνη νύφη, θα μπορούσε, όπως οι περισσότερες γυναίκες της τάξης της, να «καλοπαντρευτεί», να τεκνοποιήσει, και να ασχολείται με «φιλανθρωπικά τέϊα» και βεγγέρες. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν συνέβη, γιατί αμφότεροι δεν τα επεδίωξαν και ίσως και να τ' αρνήθηκαν. Δύο άνθρωποι με ευρυτάτη μόρφωση, που εργάστηκαν σκληρά, αφοσιώθηκαν στην έρευνα και θωρούνται από τους στυλοβάτες του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ.
Ιωαννίδης: Να σκεπτόμαστε πολύ, όχι τον εαυτό μας, αλλά τους άλλους ανθρώπους, να μην είμαστε εγωκεντρικοί και να αυξήσουμε προ παντός τη συγκινητικότητα του ανθρώπου για τα ευγενή και φιλάλληλα, να του καλλιεργήσουμε τον ηθικό παράγοντα.
Μελά: Εύχομαι να προάγεται συνεχώς η Επιστήμη μας στην Ελλάδα και οι Χημικοί να αποκτούν γενικότερη μόρφωση. Να βλέπουν με αισιοδοξία το μέλλον. Να μη περιορίζονται στενά στις Χημικές μόνο γνώσεις, αλλά να ανοίξουν τα φτερά τους για πλατύτερες γνώσεις. Να μάθουν να χρησιμοποιούν σωστά την ελληνική γλώσσα.
Επιμέλεια κειμένων: Κωνσταντίνος Κωστέας
Ηλεκ. επεξεργασία: GA+S Graphics Arts & Spot Ltd
Σχεδιασμός εξωφύλλων: Άρης Βιδάλης
Τεχν. επιμ. - παραγωγή: Ernesto N. Bauman
- Για το βιβλίο γράφει η Δέσποινα Παπαγεωργίου