Νέα

Ο Αντώνης Μποσκοϊτης μιλάει για το βιβλίο του «ΟΙ 10» στην εκπομπή «Σε Πρώτο Πρόσωπο στο Δεύτερο Πρόγραμμα» με τον δημοσιογράφο-ραδιοφωνικό παραγωγό Δημήτρη Μεϊδάνη.

Με χαρά διάβασα το νέο βιβλίο της φίλης συγγραφέως Μάγδας Παπαδημητρίου -Σαμοθράκη «Πατρίδα ξένη» από τις εκδόσεις Άπαρσις. Πρωτόλειο είχε φτάσει στα χέρια μου, αφού η συγγραφέας με τίμησε να είμαι μια εκ των αναγνωστών που θα της έλεγα τη γνώμη μου, με την ιδιότητα της φιλολόγου. Με τη συγγραφέα μας ενώνουν κι άλλες δράσεις. Είμαστε συνοδοιπόροι στο Φιλοσοφικό Καφενείο της Κατερίνης, εφορία της Εστίας Πιερίδων Μουσών, την οποία είχα την πρωτοβουλία να ξεκινήσω. Η Μάγδα με εμπιστεύτηκε και σχεδιάσαμε πολλές δράσεις μαζί με άλλες φίλες που ενώθηκαν μαζί μας. Αλλά και στην Εθελοντική Ομάδα Δράσης Νομού Πιερίας. Ξεκινά με δυο στίχους του Μπρεχτ, ως μότο του βιβλίου της. Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει/όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει. Ο αγώνας είναι παντού! Στη σκέψη, στη στάση ζωής, στην προστασία αξιών και ιδανικών αλλά και στην ίδια ελευθερία και ανεξαρτησία.

Έχουμε μπροστά μας ένα κείμενο αδιαμόρφωτο ως αποτέλεσμα και ως πρόθεση. Ένα υβριδικό, ένα παστίς, ένα διακειμενικό κυμάτισμα χωρίς ενδελέχεια, καθόλα μετέωρο, ιπτάμενο, εμβυθές, ανάερο, αστόλιστο, που οδηγείται στο μη λεκτέον, ενώ συγκροτείται προς στιγμήν στο άλεκτον. Είναι ένα ομιλούν συμπίλημα, στην προφορικότητα κερδίζει την αμεσότητά του και στην διακειμενικότητά του κατατρύχεται από σκεπτότητα. Βουτηγμένο στο αρχιπέλαγος και στον ωκεανό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με εργαλείο τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, η Ξένια Πολίτη στο κειμενογράφημα, με υποστηρικτικά αλλότρια της γραφής στοιχεία, συγγράφει, συνενώνει, συναρμολογεί, συναρμόζει, συναρθρώνει το διαλογικό έργο της «e-ερωμένη του σέρφερ».

Αυτό που έχω να πω για την ποίηση του Αλέξανδρου Ψαρρά, είναι ότι με ξάφνιασε. Δηλαδή αυτό που με ξάφνιασε ήταν το αλάθητο της διαισθησής μου για την ποιησή του. Μιλώντας για το βαθύτερο νοημά τους, πρόκειται για αποστάγματα ατέλειωτων εσωτερικών διαδρομών, κύκλους ζωής που σημαδεύουν οι λέξεις σαν φωτογραφίες σε αέναη κίνηση στο χρόνο. Οι λέξεις ζουν και κουβαλάνε πάνω τους τις πικρές διαπιστώσεις, τα όνειρα, την πεθυμιά, τη νοσταλγία, τη ζωή ολόκληρη του δημιουγού τους, οι λέξεις οι ανεπιτήδευτες, οι γεμάτες θάρρος και ειλικρίνεια, ένα όχι και τόσο δύσβατο μονοπάτι για να βαδίσει κανείς προς την ψυχή του ποιητή, όταν αυτός θέλει πραγματικά να σε φέρει σ' αυτήν.